INVISIBLES dende o centro de día de Cospeito

“Invisibles” é un conto que se elaborou no centro para conmemorar o día mundial do alzheimer. Foi utilizado en actividade interxeneracional cos nenos do club de lectura do CPI Virxe do Monte, tendo moi boa acollida para debate e valoracións.

Quedamos coa última frase dunha das nenas…”Ahora mesmo do que máis gana teño cando chegue á casa é de darlle un bico a miña avoa”.

Frase que sen dúbida xunto co conto, invita a reflexionar.

8 Respostas a “INVISIBLES dende o centro de día de Cospeito”

  1. Fermoso conto, moi emotivo, e narrado con unha entonación do mellor, as miñas felicitacións as artífices de tan bo traballo! Noraboa!! 👏👏👏

  2. Emocionante, profundo, sentido… Ese sentidiño co que traballan todos e todas os do Centro de Día de Cospeito. Grazas por todo! Grazas por ser e por estar e grazas tamén por facernos reflexionar!

  3. Fai uns anos escribín verbas adicadas a unha María, invisible pra moitos, presente sempre no meu pensamento.
    Fermosa historia, gracias por compartir tanto amor e coidar, sobre todo dos màis invisibles.
    Adoito, adoito sempre mirarche os ollos,
    para adentrarme na túa memoría,
    esa nube branca, onde emerxe a fantasía,
    e esquece o que comiche aquel día.
    Coma un lóstrego enternecido,
    hai un momento apenas lúcido,
    que lisca, coa brisa do alento cálido,
    de ese corpiño para ti, xa inválido.
    Pero de súpeto torna a mín,
    a faz dun mundo onde te coñecín,
    e sei, sei a quen teño collendome a man,
    asomando as bágoas, coa mirada murcha.
    Non hai palabras, vendo a túa doce ollada,
    para quen poida lembrar, a nosa vida pasada.

    Carmen Penín

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

*