![\"\"](\"https:\/\/ocentrodedianacasa.igualdadebenestar.org\/wp-content\/uploads\/2023\/06\/collage.png\")
<\/figure>\n ","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Cando nos falan de historia, a mente l\u00e9vanos a pensar en tempos xa pasados, remotos e dos que a \u00fanica fonte de informaci\u00f3n da que dispo\u00f1emos son os libros.<\/p>\n\n\n\n
Sen embargo, as vivencias das persoas, e sobre todo das persoas maiores, son unha fonte de informaci\u00f3n hist\u00f3rica que todos temos ao noso alcance, para co\u00f1ecer de cerca a historia com\u00fan e as vivencias que supuxeron cada unha das \u00e9pocas para eles, d\u00e1ndonos un enfoque que non atoparemos en ning\u00fan texto escrito.<\/p>\n\n\n\n
Con esta idea, desenvolvemos unha colaboraci\u00f3n entre o centro de d\u00eda de Cospeito e o alumnado de Historia do Mundo Contempor\u00e1neo de 1\u00ba de BAC do instituto de Castro Riberas de Lea (IES da Terra Ch\u00e1 Jos\u00e9 Trapero Pardo), quen, xunto coa s\u00faa profesora Alexandra Cabana Outeiro, pasaron unha ma\u00f1\u00e1 enriquec\u00e9ndose da informaci\u00f3n que lles achegaron as persoas usuarias do centro, que se amosaron entusiasmadas de poder transmitir as s\u00faas vivencias e escoitar as reflexi\u00f3ns e opini\u00f3ns dos m\u00e1is novos.<\/p>\n\n\n\n
Co punto de partida nunha presentaci\u00f3n de cada un\/unha de n\u00f3s, xa se empezaron a abrir as conversas, identificando familiares, persoas co\u00f1ecidas e sitios de orixe com\u00fans das persoas maiores e da rapazada, dos concellos de Cospeito e Castro de Rei fundamentalmente.<\/p>\n\n\n\n
O alumnado tra\u00eda unhas preguntas para saber como era a vida dos maiores cando ti\u00f1an a s\u00faa idade, co obxectivo de vermos a diferenza \u00f3 longo do tempo, mais a conversa foi flu\u00edda e libre a partir das preguntas, e, ademais de co\u00f1ecer como se moceaba antes, canta roupa se ti\u00f1a, ou como era a escola, as comidas, os traballos e os d\u00edas, puideron aprender algunha cantiga, receitas de menci\u00f1as tradicionais ou da calleira para facer queixo, do uso de plantas e moitas, moitas palabras. Porque, ademais de seren fontes vivas da nosa historia, os nosos maiores, que nos contaron que sempre falaron en galego, son tam\u00e9n un tesouro ling\u00fc\u00edstico, e iso tam\u00e9n \u00e9 historia, da lingua e do pa\u00eds.<\/p>\n\n\n\n
A experiencia foi moi positiva e certamente habemos de repetila, se cadra para aprender a facer calcet\u00edns con catro agullas, identificar algunha planta… mentres aprendemos expresi\u00f3ns coma \u201cir tomar as augas\u201d, \u201cpedirlle [a unha moza] a palabra\u201d ao nos falaren das s\u00faas vidas e da historia, como a da venda do caruncho (un fungo que parasita o centeo e ten valor farmac\u00e9utico), algo do que nada sabiamos antes de estarmos xuntos e que foi de grande importancia en Galicia.<\/p>\n\n\n\n
Aprender a escoitar \u00e9 clave, e xuntarse entre xeraci\u00f3ns ten efectos positivos nos m\u00e1is maiores e tam\u00e9n nos m\u00e1is novos, que coas comparanzas deber\u00edan apreciar m\u00e1is todo o que hoxe temos e de onde vimos.<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n ","protected":false},"excerpt":{"rendered":"